Մոռացությո՞ւն, թե՞ կանխամտածված պարզեցում

Երբ վարչապետ Փաշինյանը հայտարարում է, թե «նախկինում Հայաստանը էներգետիկ կախվածության մեջ էր», իսկ հիմա «ամենուր արևային մարտկոցներ կտեղադրենք և էներգիա կվաճառենք», հարց է առաջանում՝ արդյոք պարոն վարչապետը տեսե՞լ է Մեծամորի ատոմակայանը: Գուցե նրա քարտուղարները մոռացե՞լ են նրան տրամադրել վերջին 20 տարվա մնացորդային հաշվեկշիռը:

Փաստը մեկն է. շնորհիվ հենց ատոմակայանի` Հայաստանը ոչ միայն ինքնաբավ է եղել, այլև տարիներ շարունակ էլեկտրաէներգիա է արտահանել Իրան և Վրաստան: Այս մասին կարելի է կարդալ ՀԷՑ-ի (Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր) և Իրանի էներգետիկ նախարարության արխիվներում: Այն, ինչ մենք ունեցել ենք, արևոտ երկրի երազանքը չէ, այլ շոգեգեներացնող սարքավորումների կայուն ռիթմը:

Իսկ ի՞նչ է առաջարկվում այսօր: Հազարավոր հեկտարներ ծածկել փայլատ պանելներով: Արևային էներգետիկան հրաշալի է, բայց միամիտ է պնդել, թե ատոմակայանը գոյություն չունի:

Հռետորաբանությունը, որն ամբողջությամբ ջնջում է ԱԷԿ-ի դերը, հիշեցնում է մի մարդու, ով պնդում է, որ ինքն է հորինել անիվը` մոռանալով մեքենայի շարժիչի մասին:

Մի բան է «երկիրը դարձնել էներգաանկախ», և բոլորովին այլ բան` ձևացնել, թե կախվածության մեջ էինք մինչև 2021 թվականը: Ճշմարտությունը մի փոքր ավելի բարդ է, քան նախընտրական կարգախոսը: