Վրացահայերին քննադատող Գեորգի Թումասյանը դարձել է ադրբեջանական մեդիայի սիրելի խոսնակը և սա պատահական չէ․ Արթուր Միրզոյան

Վիրահայ հասարակական գործիչ Արթուր Միրզոյանը գրում է.

«Ոմն Գեորգի Թումասյան - անձ, որը դեռ մեկ տարի առաջ հանդես էր գալիս Վրաստանի հայերի հասցեին կոշտ և վիրավորական մեղադրանքներով՝ պնդելով, թե նրանք վարում են հակապետական գործունեություն և գործում են այն երկրի շահերի դեմ, որի քաղաքացիներն են։ Տեսանյութը՝ այստեղ։

Այսօր նա արդեն հայտնվել է ադրբեջանական մեդիայի սիրելի խոսնակը և հաճույքով հարցազրույցներ է տալիս նրանց։

Վերջին մեկ տարվա ընթացքում նրա մեդիա ներկայությունը զգալիորեն աճել է։ Եվ այդ աճը պատահական չի թվում։ Նրան սկսել են ավելի հաճախ հրավիրել, մեջբերել, հարթակներ տրամադրել արտահայտվելու համար։ Վրաստանի տեղեկատվական դաշտում նրան ակտիվորեն ընդգրկել են որոշ ընդդիմադիր ռեսուրսներ։

Զուգահեռաբար նրա գործունեությունը սկսել են լուսաբանել նաև որոշ հայկական իշխանամետ լրատվամիջոցներ։

Կարևոր է հասկանալ, որ սա մեկը չէ, որը հայտնվել է ոչնչից։ Նախկինում նա բավականին ակտիվ էր, մասնակցում էր ապրիլի 24-ին Թուրքիայի դեսպանատան դիմաց անցկացվող ցույցերին, մասնակցում էր Արցախին աջակցող ակցիաներին, իսկ 44-օրյա պատերազմի և հետագա շրջափակման ընթացքում ակտիվ գործունեություն էր ծավալում նաև սոցիալական ցանցերում՝ իրեն ներկայացնելով որպես հայկական շահերի պաշտպան։

Սակայն ինչ-որ պահի նրա հռետորաբանությունը սկսեց փոխվել։ Եվ այդ փոփոխությունները տարօրինակ կերպով համընկան պաշտոնական Երևանի քաղաքական կուրսի փոփոխության հետ՝ թե՛ Արցախի հարցում, թե՛ ընդհանուր առմամբ Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ հարաբերություններում։ Ժամանակի ընթացքում շեշտադրումը փոխվեց՝ հայկական շահերի պաշտպանության մասին կոշտ հայտարարություններից դեպի Հայաստանի գործող իշխանությունների հստակ աջակցություն։

Միաժամանակ, նա որդեգրեց կտրուկ քննադատական դիրքորոշում Հայ Առաքելական եկեղեցու նկատմամբ։ Եվ սա նույնպես նոր թեմա չէ։ Նրա հակամարտությունը Արքեպիսկոպոս Վազգեն Միրզախանյանի հետ ձգվում է արդեն երկար ժամանակ։ Ժամանակին նրանց կապում էին սերտ հարաբերություններ, և, ըստ էության, հենց Միրզախանյանի շնորհիվ նա դարձավ ճանաչելի։ Սակայն հետագայում ամեն ինչ կտրուկ փոխվեց։

Նրանց միջև խզումը համընկավ Միրզախանյանի Վրաստանից սկանդալային հեռացման հետ։

Սակայն, պարադոքսն այն է, որ այսօր, չնայած նախկին հակասություններին, նրանք փաստացի հայտնվում են նույն կողմում՝ Եկեղեցու քննադատության և Հայաստանի իշխանությունների գծի աջակցության հարցում։

Արդյունքում առաջանում է լիովին տրամաբանական հարց․ որտե՞ղ է անցնում նման մարդկանց համար կարմիր գիծը։ Եվ արդյո՞ք այն ընդհանրապես գոյություն ունի։ Չի՞ ստացվում արդյոք, որ հայտարարվող «պրոեվրոպական դիրքորոշումը» իրականում կարող է թաքցնել այլ, այդ թվում նաև թաքնված պրոթուրքական կողմնորոշումները»։