Եթե հայկական ազգանուններով թշնամիների կամակատարներին հաջողվի հասնել հակաեկեղեցական արդյունքների, ուրեմն Հայաստանում պետք է հաստ, երկար ու ժանգոտ մեխերով «ժողովրդավարություն»-ը գամել բետոնե սյանը. Տեր Օշին

Եթե հայկական ազգանուններով թշնամիների կամակատարներին հաջողվի հասնել հակաեկեղեցական արդյունքների, ուրեմն Հայաստանում պետք է հաստ, երկար ու ժանգոտ մեխերով «ժողովրդավարություն»-ը գամել բետոնե սյանը, այս մասին հայտարարել է Սաղմոսավանքի հոգևոր հովիվ Տեր Օշին քահանա Հայրապետյանը։

«Կա մի կետ, որտեղ թվերը դադարում են պարզապես վիճակագրություն լինելուց և դառնում են մերկ ճշմարտություն։ Ազգային-եկեղեցական ժողովի 472 անդամներից կազմված համակարգը ձևավորվել է այնպես, որ արտացոլի ոչ թե մի հատվածի, այլ ամբողջ ժողովրդի կամքը․ 121 ներկայացուցիչ՝ Հայաստանից, 280՝ Սփյուռքից, իսկ մնացածը՝ հոգևոր դասի ներկայացուցիչներից։ Սա պատահական կառուցվածք չէ, սա հաշվարկված հավասարակշռություն է, որը հստակ ասում է՝ հայությունը մեկ կենտրոնով չի ավարտվում։

Հիմա վերցնենք մեկ այլ թիվ՝ 688,761։ Սա ընտրական ձայների քանակ է, որը ապահովել է ներպետական քաղաքական մեծամասնություն։ Բայց այստեղ է խնդրի մերկությունն ու անհարմար ճշմարտությունը․ այդ թիվը չի ներկայացնում ոչ ամբողջ Հայաստանը, և առավել ևս՝ չի ներկայացնում աշխարհասփյուռ ավելի քան 9 միլիոն հայությանը։ Երբ այդ սահմանափակ մանդատը փորձ է արվում վերածել համազգային լիազորության, դա այլևս քաղաքականություն չէ, դա ուղղակի ինքնահռչակ իրավունք է։

27-ը երբեք չի կարող խոսել 445-ի անունից։ Սա ոչ թե մեկնաբանության հարց է, այլ պարզ թվաբանություն, որը չի ենթարկվում որևէ քարոզչական ճկունության։ Երբ փոքրաթիվ խումբը իրեն իրավունք է վերապահում շրջանցել մեծամասնությանը, դա արդեն ոչ թե սխալ է, այլ բացահայտ կամայականություն։ Եվ այդ կամայականությունը որքան էլ փորձեն փաթեթավորել գեղեցիկ բառերով, իր էությամբ մնում է նույնը՝ փոքրամասնության բռնապետություն։

Ավելին՝ սա պարզապես կառավարման հարց չէ։ Սա վերաբերում է ինքնությանն ու պատկանելությանը։ Սփյուռքը չի կարող դիտվել որպես լուռ դիտորդ կամ ձևական հավելում։ 7 միլիոնից ավելի մարդ, որը պահպանել է լեզուն, հավատը, հիշողությունը՝ հաճախ ավելի ծանր պայմաններում, քան հայրենիքում, չի կարող դուրս մնալ որոշումների իրական գործընթացից միայն այն պատճառով, որ ֆիզիկապես չի գտնվում պետական սահմանների ներսում։

Երբ մի քանի տասնյակ մանդատ ունեցող ուժը փորձում է իրեն վերագրել համահայկական խոսքի մենաշնորհ, դա արդեն անցնում է ողջախոհության սահմանները։ Դա նույնն է, ինչ փորձել մի բաժակով փոխարինել ծովը և հետո հայտարարելը, թե սա է ամբողջ ջուրը։ Ոչ, սա ոչ թե ամբողջությունն է, այլ դրա աղքատիկ պատճենը։

Եվ եթե այս աղավաղված տրամաբանությունը շարունակվի, ապա պետք է ուղիղ ասել՝ այստեղ խոսքը «ժողովրդավարության» մասին չէ։ Ավելին՝ եթե հայկական ազգանուններով թշնամիների կամակատարներին հաջողվի ոտնահարել և շրջանցել սփյուռքահայության իրավունքները և հասնել հակաեկեղեցական արդյունքների, ուրեմն Հայաստանում պետք է հաստ, երկար ու ժանգոտ մեխերով «ժողովրդավարություն»-ը գամել բետոնե սյանը։

Սա ընդամենը ձև է, որով փոքրաթիվ շրջանակը փորձում է սեփական սահմանափակ լեգիտիմությունը ներկայացնել որպես համազգային կամք։ Բայց իրականությունը համառ է․ ամբողջությունը չի տեղավորվում մի խմբակի մեջ, որքան էլ այդ խմբակը փորձի բարձրաձայն ճամարտակել և ճոռոմաբանել»,- նշել է Տեր Հայրը։