Ղևոնդ Երեց, Խրիմյան Հայրիկ, Ներսես Աշտարակեցի և ուրիշներ առաջնորդել են ազգին, երբ կարիքը զգացվել է․ Հրաչ Վարժապետյան

Բոլոր նրանց, Հայաստանում և սփյուռքում, որոնք քանի օր է՝ տգիտաբար կամ գիտակցաբար շրջանառում են, թե եկեղեցին ու հոգևորականը ի՞նչ գործ ունեն քաղաքականության մեջ, պարզապես պետք է հիշեցնել, որ նույնիսկ համաշխարհային նորագույն պատմության մեջ, իրենց ժողովրդի համար դժնդակ ժամանակներում, հոգևորականներն են իրենց վրա վերցրել քաղաքական դեր ու ղեկ, ինչպես՝ Մարտին Լյութեր Քինգ, Մաքարիոս, Դեսմոնդ Տուտու և նման մարդիկ: 

Իսկ հայ ժողովուրդի պարագայում բոլորովին այլ է, յուրայատուկ է: 

Դարեր շարունակ, պետականության բացակայության ժամանակ, Հայ եկեղեցին ստանձնել է մեր ժողովրդի քաղաքական ղեկավարության դերը: Հոգևոր առաջնորդներ, ինչպես՝ Ղևոնդ Երեց, Խրիմյան Հայրիկ, Ներսես Պատրիարք Վարժապետյան, Ներսես Աշտարակեցի, Գարեգին Հովսեփյանց և ուրիշներ, առաջնորդել են Ազգը, երբ կարիքը զգացվել է, երբ ահազանգը հնչել է: 

Սա պատմական իրողություն է, կապ չունի՝ հավատացյալ ես թե ոչ: