Սոցիալական նպաստները չեն կարող փակել պատմական ու իրավական բաց վերքը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Երեկ լրացավ Արցախի անկախության հռչակման 35-րդ տարեդարձը: 1991 թվականի այս օրը Արցախի ժողովուրդը, հիմնվելով միջազգային իրավական բոլոր հիմքերի վրա, իրացրեց ինքնորոշման իր հիմնարար իրավունքը, ինչը հետագայում բազմիցս արձանագրվել է միջազգային դիտորդների ու կազմակերպությունների կողմից: Այս նշանակալից օրվա առիթով հայտարարությամբ է հանդես եկել «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունը՝ ընդգծելով, որ Բաքվում պահվող բոլոր հայ գերիների, պատանդների և ռազմաքաղաքական ղեկավարության անհապաղ վերադարձը պետք է լինի Հայաստանի իշխանությունների առաջնահերթ օրակարգերից մեկը:

Կուսակցությունն իր հայտարարության մեջ անդրադարձել է Արցախի ամբողջական հայաթափումից և էթնիկ զտումներից հետո բռնի տեղահանված արցախահայության առջև ծառացած ծանրագույն խնդիրներին: Նշվում է, որ արցախցիներն այսօր շարունակում են բախվել սոցիալ-տնտեսական լուրջ մարտահրավերների, ինչը փաստում է Հայաստանում իրականացվող պետական քաղաքականության և սոցիալական ծրագրերի ոչ բավարար արդյունավետության մասին: «Ուժեղ Հայաստան»-ի համոզմամբ, տևական, կայուն և իրական խաղաղություն հնարավոր չէ կառուցել Արցախի հայության հիմնարար իրավունքների, այդ թվում՝ անվտանգ ու հավաքական վերադարձի, սեփականության, ինչպես նաև մշակութային ու հոգևոր ժառանգության պաշտպանության անտեսմամբ:

Այս հայտարարությունն ու սեպտեմբերյան խորհրդանշական օրը կրկին վեր են հանում այն դառը իրականությունը, որ Արցախի հարցը հայ ժողովրդի և Հայաստանի պետականության համար շարունակում է մնալ անբուժելի ու չսպիացող վերք: Լուրջ քաղաքական ուժերի գլխավոր խնդիրը պետք է լինի միջազգային իրավունքի շրջանակներում այս հարցերին արդարացի լուծումներ պահանջելն ու հետապնդելը, այլ ոչ թե բաց վերքը սոցիալական փոխհատուցումներով կամ ֆինանսական հատկացումներով ծածկելու անպտուղ փորձերը:

Որքան էլ Հայաստանի գործող իշխանությունները փորձեն խուսափել արցախյան հիմնախնդրից՝ համարելով, թե դրա արծարծումը կամ որևէ գործողություն կարող է բերել նոր էսկալացիայի, միևնույնն է, այդ վերքը դրանով չի փակվում: Ֆինանսական աջակցության կամ լռության քաղաքականությունը բուժական միջամտություն չէ: Ստացվում է մի իրավիճակ, երբ պետությունը, ցավը մեղմելու կամ օրգանը բուժելու փոխարեն, պարզապես ամբողջությամբ կտրում ու մի կողմ է նետում կենսական այդ մասը: Սակայն այդպիսի մոտեցումից մարմնի վերքը չի ապաքինվում, այն շարունակում է բաց մնալ՝ սպառնալով ամբողջ պետականության առողջությանն ու ապագային: